Thuiskomen

Met vier reisgenoten in ’n oude postbus, omgebouwd tot camper kwam ik na zes weken in India aan.
Een overweldigend mooie spannende reis via Joegoslavië  Perzië naar Turkije waar we in Istanbul logeerden bij  zeer gastvrije mensen die ons overlaadden met waren chai en pie.
Een dagenlange boottocht over de Zwarte Zee bracht ons aan land in Afghanistan met als trekpleister Kabul, waar de stoffige geur van wierook wiet en houtvuur de straten vulden.

Hier begon voor mij het verre Oosten…

New Delhi was onze laatste bestemming samen en ik schrok enorm van de mensenmassa, het lawaai van verkeer met toeters en bellen van fiets-en loopriksja’s tot big American cars en extreme verschillen in rijkdom en armoede.
Het kastensysteem vierde hoogtij. Hier was zwaarlijvigheid ’n teken van rijkdom en dat werd duidelijk zichtbaar getoond. New Delhi versus Old Delhi waar kreupele, stervende mensen, kinderen, honden en koeien uit de goot aten en hun behoeften deden. The shocking site of India…
Onze wegen scheidden hier en mijn eindbestemming was …

Nepal

Na een enerverende trein- en bustocht door de bijzonder kleurig en fleurige natuur van Noord India en Nepal arriveerde ik in Kathmandu. Prachtige tempels, boeddha’s, gebedsvlaggen en  vriendelijk groetende mensen straalden mij tegemoet. 
Cheap hotels, food, stuff en change money werden mij aangeboden door jong en oud en ik trakteerde mezelf op ’n luxe hotel en maaltijd voor slechts ’n paar honderd Rupees (10euro).
Ik liet mij wat typisch Nepalese kleding aanmeten en verwisselde mijn spijkerpak in prachtig kleurrijk handgemaakte jakjes en wijde broeken.
Na vier weken van alle gebruiken en rituelen genoten, zware bronchitis overleefd te hebben met ’n laatste groet bij het warme vuur voor de tempel nam ik voorlopig afscheid want de bergen trokken…

De Himalaya…

Al wandelend door de adembenemend mooie bergen en beekjes, de prachtige kleurrijk geklede lieve mensen en ’s nachts logerend op de veranda van gastvrije boerenfamilies, kwam ik steeds meer tot innerlijke rust.
Hoe mensen leefden was zo heerlijk simpel, logisch, praktisch en natuurlijk , dat ik steeds meer inzicht kreeg in wat er in het Westen uit de hand gelopen was.
Er waren geen therapeuten nodig, omdat de mensen geestelijk vrij, gezond en helder waren. Families vingen elkaar op en tehuizen voor wie dan ook waren daardoor niet nodig. Iedereen binnen de familie van jong tot oud, had ’n duidelijke dagtaak en structuur.
Na enkele maanden in de bergen, de natuur en tussen deze bevolking vertoeft te hebben, voelde ik me innerlijk verrijkt vrolijk en verlicht.
Ik kreeg steeds meer de behoefte om terug te gaan naar Nederland om mijn opgedane ervaringen en inspiratie te beproeven in onze Westerse cultuur.
Nu reeds na 40jaar, moeite de innerlijke bron te hervinden en via meditatie de rust vast te houden. Daar voelde ik me THUISKOMEN en hier vaak ’n vreemdeling vechtend voor Vrede.

 

In Kathmandu verblijvend herkende ik de spreuken die backpackers op de hotelmuren schreven ; 
 Here it’s nice to Be and  there it’s nice Not to Be !
the Universe is God dreaming and man is God self awakening  to remember the dream !
We are all Artist and with the colours of our imagination we create the paintings of our dreams !
If you live outside the law you must be honest > Bob Dylan

 

Uit reisverhalen 1975
Wilma Willemsen 2015

Advertenties

Een gedachte over “Thuiskomen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s