typisch Zutphen

Gedichten, Verhalen

Ik zie…

Tientallen sierlijke hofjes en stadstuinen van besloten tot openbaar.

Drie lange markten als ’n kleurrijke slinger, golvend langs de fontein.

Zes hoge kerken, torens en carillonklanken als oriëntatie punten.

Brede IJssel met haven vol jachten en de lange dijk van oude naar nieuwe brug.

De ver strekkende Berkel met sluisjes, bruggetjes en fluisterboten.

Een rondlopende winkelstraat, met adembenemend pittoreske zijstraatjes.

Bruine kroegen en terrasjes in de stad en de zonnige IJsselkade met waterwerk.

Monumentale gebouwen, gerestaureerd in harmonie met klassiek en modern.

Twee vrije scholen van Rudolf Steiner in antroposofische bouwstijl.

Vijf biologisch dynamische tuinen, winkels en marktkramen.

Veel vriendelijke inwoners, die je begroeten als goede buur en wereldburger.

 

Lijstgedicht door Wilma Willemsen 2017

 

Nieuwjaarsduik

Verhalen

                                                               Oudejaarsdag

                                            Geklets versterkt door vlagen wind

Verstoord de rust op ’t sluimerende strand

De zon glijdt langzaam met een laatste groet

Achter de horizon, waar oranje lucht de zee lijn ontmoet

Strandgangers onthaasten bij de aanblik van dit magische tafereel

Geluid van rollende golven, krijsende meeuwen en wapperende vlaggen

Nodigen uit tot aandacht voor iets dat ons allen verbindt

Schemering en kilte verjagen de vrolijke dag

Maan in volle glorie laat zich zien 

                                                          Twaalf stille klokslagen

Opgeschrikt door gierende flitsen

Gekleurde slingers verlichten ’t hemelrijk

Vage silhouetten rennen door het ziltige zand

Knallende kurken proosten met gillende keukenmeiden

Champagne vloeit rijkelijk schuimend als de zee

Vele mensen roepen de beste wensen

Rennen de koude golven in

                                                                   Nieuwjaar

 

Wilma Willemsen 1januari

                                    

Mist

Verhalen

Dichte mist hangt als ’n witte vitrage voor de ramen, ontneemt mijn riante zicht over de uiterwaarden en het fleurige stadsparkje aan de achterkant.

De wereld is heel klein op deze koude zaterdagochtend, zelfs de buren buiten zien of groeten mij niet.

Ik trek mij terug aan de grote witte tafel, waar hobby materiaal van verschillende aard geduldig wacht om door mij gezien, aangeraakt en gebruikt te worden.

Heerlijk zoveel gezelschap te ervaren in mijn knusse ruime woning en de praatjes met muzikale omlijsting op de radio, dragen ook hun steentje bij.

Ik voel nu des te meer dat ik de baas ben in huis, de dagindeling en tijd in eigen hand,  zonder rekening te hoeven houden met andere bewoners of ’n partner als feedback, aanvulling of afleiding.

Soms voelt dat leeg en kil als de dichte mist, die weigert te wijken voor het warme kleurrijke zicht aan de horizon. Vandaag kijk ik naar binnen gevoed door mijn Bron.

Ik schrijf verder aan mijn verhaal vertrouwend, dat morgen de zon weer zal schijnen.

 

Kort verhaal en Foto van Wilma Willemsen

 

 

Tsunami

Verhalen

De vrolijk gekleurde bladeren, dwarrelen spelend in de wind naar beneden en bedekken de kletsnatte grond als ’n Perzisch tapijt met prachtige patronen, waar Liesje nog ‘n laatste poging doet om Lotje te leren lopen.

Maar langs de lange Lindelaan glijdt ze uit, verliest haar evenwicht en Lotje uit het oog , waarna ze zich na lang zoeken, door de gladde bladeren naar huis spoedt.

Heelhuids aangekomen, begint het steeds harder te waaien en de eerder nog vrij onschuldige regenbui, ontwikkeld zich weldra tot ’n waterval die met bakken uit de hemel hard tegen de ramen klettert.

Steeds heftiger giert de wind door de hoge bomen en het water van de reeds overstroomde IJssel klotst als ‘n Tsunami tegen de krakende kozijnen, die het na enkele pogingen net als de reeds gesneuvelde ramen begeven.

Met zijn allesverwoestende kracht, gepaard gaand met bliksem flitsen en gedonder, slaat hij een reeds ontwortelde Lindeboom de voorgevel in, veegt alle meubels mee en verdwijnt niets en niemand ontziend dwars door de achterdeur weer naar buiten.

Als versteend staat Liesje tot haar knieën in het koud stromende water met verwaaide haren en ’n verward hoofd zonder hersenpan.

Met ’n shock schrikt ze wakker, zwemmend in ’n enorme plas zweet, opent haar ogen en kijkt vol angst om zich heen.

Tot haar grote verbazing ziet ze Lotje in diepe rust naast haar in bed liggen en beseft opgelucht met ’n diepe zucht, dat ’t gelukkig maar ’n nare natte nachtmerrie was.

Wilma Willemsen 2016

 

Monsters

Verhalen

Met machteloosheid en medeleven moest de moeder van maagd Maria meewerken,

maar moedeloos merkte ze mettertijd,

dat de malafide machtsstrijd met molotovcocktail,

door magische monotone mantra muziek haar tot moedig meisje en mooi mens stemde,

die madeliefjes en muurbloemen van micro- en macro kosmische moraal,

als mogelijk meestrijdende  metgezellen,

de maniakken en meedogenloze macho mannen,

van meurende Monsters tot meewarige makkers maakten.

 

Woord spel met letter M

van Wilma Willemsen 15 -11- 2016

Kunst aan Zee

Verhalen

Kunstenaars claimen helder zeezicht, zacht zand, zuivere lucht en zonneschijn, om hun creaties de juiste klank en kleur te geven. 

De zilveren zoute golven, kussen het zompig zwellende zand tussen de tenen.

Gierende meeuwen, klauterende kleuters, kakelende kakkers  en zeurende zeikers, verstoren de concentratie, meditatie en inspiratie aan de kust.

Zalig zalvend zijdezacht zwijmelend zonnig zeezicht blijf ik krampachtig koesteren en zal zichtbaar in mijn kunst beklijven en blijvend bekoren.

 

Alliteratiespel met letters K en Z

Vers en foto van Wilma Willemsen

 

 

 

 

 

Kraakpand

Verhalen

Het is ochtend en ik trek de hoge zware voordeur achter mij dicht.

Mijn dagelijkse gangetje naar het bruine café om de hoek.

Daar ben ik welkom ’n vers geurend bakkie koffie met broodje brie te nuttigen.

Na ’n gezellig praatje en mijn krantje loop ik terug via het Waterlooplein en geniet van het levendige tafereel aldaar.

De geur van muffe kleding, wiet, parfum en gebakken vis walmt mij tegemoet.

Vanaf de markt zie ik de eerste toeristen voorbijvaren, die gretig rondkijken, om maar niets te missen van de omgeroepen bezienswaardigheden.

Daarachter verrijst het statige oude pakhuis waarin ik woon.

Grijs en hoog steekt het af bij de vrolijke kleuren van de markt en boten op de Amstel.

Wanneer ik voor mijn deur sta, kijk ik omhoog naar het ornament, gemetseld in de muur.

‘In de Vergulde Son’ staat er en het symbool van een stralende zon siert de tegel.

Dit geeft ’n vertrouwd en warm thuis gevoel , wanneer ik naar binnen treed.

Ik snel tussen de kille betonnen muren van het trappenhuis naar de vierde verdieping.

De kamer met ‘Flower Power’ beschilderde deur ingelopen, voel ik me vrij en veilig op mijn kleurrijke Oosterse tapijt .

De muren beschilderd met Yin en Yang en speels opgehangen gewaden geven de grote ruimte ‘n sierlijke indeling.

Het ruikt naar pas geroosterd sesamzaad, omlijst door de zachte geur van wierook.

Ik open de ramen en ’n weldaad aan klanken van omringende kerkklokken, gierende meeuwen en de markt beneden, stroomt naar binnen.

Ik geniet van de prachtige lucht, die verandert van kleur en structuur bij elk dagdeel en weertype.

Zoek broodkorstjes om naar buiten te gooien, wetend dat de mij vertrouwde meeuwen, ze handig oppikken uit de lucht.

Ik voel me gezegend dat ik te midden van de drukke stad, mijn eigen Tempel in de wolken bewoon.

En dat alles gratis in ’n Kraakpand hartje Amsterdam…lucky me

 

Verhaal en foto ‘uit het leven gegrepen’1975

van Wilma Willemsen 2015

 

 

 

 

Kleedje

Verhalen

In Bombay wandelde ik in de drukke, hete, stoffige straten en marktjes waren overal.

Etenswaren, snoepgoed, prachtige kleurige stoffen, kleding en sieraden lagen uitgestald.

Ik zou al die spulletjes mee naar Nederland willen nemen, om in mijn woning te decoreren.

Ik ruilde wat eigen kleding zoals spijkerbroeken in voor hun sierlijke kleding.

In mijn rugzak paste ook ’n hand geborduurd kleedje met spiegeltjes in vrolijke kleurtjes.

Dit kleedje draag ik nu al 40jaar mee en bij iedere verhuizing krijgt het ’n speciaal plekje.

Voor andere mensen is het niets anders dan ’n vaal versleten vodje op m’n salontafel, maar voor mij blijft het ’n dierbare herinnering aan ‘n unieke periode in mijn leven !

uit Reisverhalen 1975 van Wilma Willemsen 2015