Gewicht

Vroeger toen ik in de groei was gaf mijn moeder mij pap met veel suiker. Ze vond me te dun en schaamde zich voor de omgeving. Mensen zouden denken dat ik als na-oorlogs kind niet genoeg te eten kreeg.

Jaren verstreken zonder dat het mocht baten en we stonden in de buurt bekend als de Liga pap vereniging. Onze muren werden beklad met pesterijen.

Ook vette gerechten werden mij grenzeloos aangereikt. In reuzel gebakken vlees en speklappen werden door mijn strot geduwd tot ik me kokhalzend opsloot op de wc.

Helaas werd ik niet dikker maar kreeg gebitslijtage en jeugdpuistjes in overvloed. Minderwaardigheidsgevoel viel me ten deel in de puberteit.

Toen ik achttien jaar was ging ik op kamers en onttrok me aan de ijzeren greep van thuis. Ik veranderde drastisch mijn eetpatroon en ging over op natuurlijke voeding en leefstijl door yoga, meditatie en beeldende kunstvormen.

Puisten en onzekerheid verdwenen als sneeuw voor de zon. Wel bleef ik mager en profiteerde van mijn ranke lijf door mannequin te worden.  Ik voelde eindelijk zelfrespect als mens ontpoppend van rups naar prachtige vlinder.

Na 3 kinderen werd ik wat voller van omvang en dat voelde goed geaard. Ik was gewend gezond doch grenzeloos te eten. Vanaf vijftig jaar moest ik leren mijn overmatige eetgedrag te beperken want mijn bmi klopte niet meer bij mijn lichaam.

Dus weer terug naar af nu in gevecht met mijn zware gewicht en daar hielp geen strenge moeder meer aan want die zou eindelijk trots zijn op haar rijk gevulde kind.

 

Wilma Willemsen 2017

Foto uit 1967

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: