Geheimpje

In het speelkwartier rennen we naar het kruideniertje verderop om van ons zakgeld lekkernijen te kopen. Ik heb mijn centjes voor deze week al versnoept, vandaag moet ik lijden. Beteuterd en jaloers kijk ik naar mijn klasgenootjes, mijn bedelen is tevergeefs .

Thuisgekomen zit moeder met thee en koekjes klaar, daar geniet ik dubbel van. We krijgen vanmiddag pianoles aan huis van ’n strenge juf die keihard mijn vingers op de toetsen duwt als ik de noten verkeerd aansla, dus altijd flink oefenen voordat ze komt.

Mijn blik wordt getrokken naar iets op de piano. Het glinstert prachtig en lonkt naar mij. Door de aantrekkingskracht beginnen mijn handen te trillen en bonst mijn hart in de keel. Daar kan ik morgen snoep van kopen in de pauze denk ik nog gretig en betoverd. De juf drinkt haar thee en onzichtbaar voor anderen reikt mijn hand omhoog, grist het weg en verstopt het in mijn broekzak.

De piano les begint en ik kan van de zenuwen geen noot meer zuiver spelen. Moeder ruimt de thee kopjes op en na de lange les betaald ze met het reeds op de piano gelegde geld. Ze telt het nog even na en roept verrast; “wie heeft er geld gepakt” ? Ik bloos en zweet van spanning, maar durf niets te zeggen. De anderen halen de schouders op en zoeken mee. Nergens te vinden. ‘Ik weet wel beter’ maar mijn stem stokt in mijn keel, ik schaam me diep, kan niets meer zeggen nooit meer.

Ik was ’n meisje van zeven en heb het ‘dubbeltje’ niet durven uitgeven.

Later lag ‘t evenzo onverklaarbaar weer op de piano en ‘ik weet wel beter’.

Dit geheim is mij allang vergeven maar ben ‘t na 60jaar nog niet vergeten !

 

Anekdote uit mijn kindertijd 1957

Wilma Willemsen 2017

Advertenties

2 gedachtes over “Geheimpje

Reacties zijn gesloten.