Uitstapje

Een zonnestraal gluurt tussen de gordijnen en verwarmd mijn gezicht. Schrik wakker van vreemde geluiden, voel dat ik in een ander bed lig en open mijn ogen. Heerlijk geslapen nestel ik me nog even tussen de naar dennen geurende lakens. Langzaam beginnen gedachten door mijn lege hoofd te stromen en besef dat de laatste dag is aangebroken. Hoog tijd om op te staan wanneer ik mijn yoga oefeningen heb gedaan. Na de nodige sanitaire handelingen prop ik mijn uitgestalde spullen en kleren in de rugzak. Kijk even weemoedig om of ik niets vergeten ben voordat ik de deur achter me dichttrek. Verderop in de straat wacht mij ’n inclusief doch exclusief ontbijtje om de dag met goede moed te starten. Voldaan check ik uit en na ’n hartelijke groet wandel ik zwaar beladen op weg. Loop rustig om niet al bezweet op de plaats van bestemming te arriveren. Het is nog vroeg en heerlijk rustig in aanloop naar een tropische topdrukte komend weekend. Heb zin in onze afspraak en weerzien vandaag maar tegelijkertijd zie ik nu al op tegen de lange drukke terugreis naar huis vanavond.

In de verte verschijnt de oneindige blauwe zee aan de horizon en opgetogen versneld mijn pas. Onderaan het lange schelpenpad laat ik de zware rugzak van mijn gemartelde schouders glijden. Verwissel mijn stevige stappers voor slippers en slof verder over de planken van het nog slapende terras. Harde popmuziek overstemt hier de heilige stilte. Nog enkele lange meters en weldra masseert het warme zand mijn vermoeide voeten.  Terras klanken verstommen langzaam en maken plaats voor het geruis van de golven.

Gisteren genoot ik hier nog van de prachtige zonsondergang bij heldere hemel aan de horizon. De lucht kleurde alle tinten van de regenboog toen de zon geruisloos achter de zee verdween. Voor mij een ritueel en weldadig Zen moment in mijn vertoeven aan de kust. De met stilte gevulde leegte geeft ruimte voor inspiratie tot schrijven en tekenen.

Voel me een gezegende geluksvogel als de gierende meeuwen me verwelkomen in hun vrije vlucht. Zoek naar een ruime zithoek met zicht op zee in het zachte zand en mijn plek van gisteren is nog niet opgemerkt door voorbij glijdende strandgangers. Bovenaan het duin ontdek ik de slenterende silhouetten van mijn welkome genodigden. Ik zwaai enthousiast en wenk ze naar mijn vrijgehouden perfecte plekje met deels schaduw in de hete zon. Warm weerzien en heerlijke hapjes geven extra cachet en vreugde aan onze gedeelde genoegens en samenzijn vandaag. Spelen in het zand bouwen luchtkastelen en springen in de golven. Ik voel me als de kleinkinderen zo blij en de koning te rijk. Huppel langs de zee lijn door de frisse voorjaarsgolven en het zoute water heelt mijn pijnlijke voeten. De harde wind blaast mijn lichaam en hoofd schoon. Schreeuw keihard al mijn emoties naar de zee dat lucht op en voel me heerlijk vrij. Het ritmische klotsen van de golven overstemd de herrie op het drukker wordende strand. Herinneringen dwarrelen door mijn hoofd flarden van vroeger toen we als kind op vakantie waren naar zee met schepjes en limonade mee. Deze onbezonnen blijdschap en innerlijke rust besluit ik vast te houden en mee te nemen de hele terugreis naar huis.

Na liefdevol afscheid van mijn dierbaren en geslaagde dag samen, met ’n laatste weemoedige blik naar de zee, verdwijn ik vol vertrouwen tussen het geweld van motoren en massa hysterie richting de wachtende rij mensen voor de beladen tram, die mij hopelijk naar het treinstation zal brengen.

De terugreis is begonnen en mijn rust maakt langzaam plaats voor chaos angst ongeduld en irritatie. Overvallen door de hectiek en stank van de drukke stations met overvolle vertraagde treinen poog ik mijn innerlijke onrust door adem- en Zen momenten onderweg te controleren. Verover eindelijk ’n zitplaats in de Ssst coupé waar peuter- en puberpraatjes nog nooit van stilte gehoord hebben maar dat is ze vergeven. Nadat ik tot mijn verbazing het laatste boemeltreintje gehaald heb begint mijn blaas op te spelen. Helaas geen toilet hier en troost mezelf met de gedachte nu snel thuis te zijn. Fietsend door de donkere straat naar ‘eindelijk thuis’ houdt het harde zadel mijn plas in bedwang. Met X benen haast ik de laatste passen en open de deuren naar ‘nog net op tijd’ om mijn overvolle blaas te lozen op mijn geduldig wachtende wc. Laat alles los en roep met een zucht van opluchting ‘ hè hè heb ’t gehaald’ !

Nacht is reeds gevallen en de stilte wedergekeerd, lig mijmerend over mijn uitstapje moe maar voldaan weer in mijn eigen gespreide bedje.

 

Wilma Willemsen

Anekdote en foto mei 2017

Advertenties

Een gedachte over “Uitstapje

Reacties zijn gesloten.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: