Dansles…

Klokslag zeven uur roept moeder naar boven dat we voort moeten maken.

Ik sta nog voor mijn kledingkast nerveus zoekend naar de juiste outfit.

Trillend met oksels vol zweet trek ik ‘n gevulde bh over m’n prille borsten.

Broeken zijn daar verboden en heb de gepaste jurken boos op bed gesmeten.

Alleen ’n dikke maillot zou mijn knokige knieën verhullen onder zo’n korte rok.

Ik kijk in de spiegel en zie ’n lang skelet met blozende bolle wangen.

Na drie keer vergeefs roepen snellen mijn zussen naar mijn kamer.

Hijsen me haastig in jurk panty en pumps en slepen me mee naar Wensink.

Ze zijn knapper ronder gevormd en hebben geen jeugdpuisten meer.

Krijgen aandacht van alle leuke jongens op dansles en eigenlijk overal.

We moeten op stijldansles omdat het hoort bij onze algemene ontwikkeling.

In de zaal staan jongens en meisjes tegenover elkaar aan de neon verlichte vloer.

Wanneer de passen zijn voorgedaan, mogen de jongens een meisje vragen.

Met kleffe handen pakt een onbehouwen gozer mij ruw vast in z’n houdgreep.

Ik ben de laatste mogelijkheid voor hem om ’n danspartner te versieren.

Doe de naam muurbloem wel eer aan en voel me als ’n pioenrode stekelplant.

Zes zinloos ziek makende danslessen verder is mijn moeder eindelijk overtuigd.

Ik hoef niet langer te lijden en mijn zorgzame zussen zijn ontlast van hun taak.

Jaren later waag ik me weer aan dansen in ’n gezellig swingcafé genaamd Extase.

Na wat wijntjes mijn plankenkoorts de baas voel ik me thuis tussen deze hippies.

Love en peace vieren hoogtij en voel me vrij op de flitsende black light dansvloer.

Laat m’n lichaam mee stromen met het ritme van swingende muziek uit de sixties.

Heb geen dansles nodig om mijn hartstocht vrij te kunnen uitdrukken in de beweging.

Blikken ontmoeten elkaar waar contacten speels ontstaan in gesprek gebaar en plezier.

Dit is mijn eerste ervaring als stap op weg naar bevrijding in de prille puber periode.

 

ZKV – Foto Wilma 1962

Wilma Willemsen 2017

Advertenties