Zentuigen…

Kijk daarachter is mijn tempel

hij wenkt mij naar zijn stille plek.

Rode rozen en paarse lavendel

geuren mij tegemoet.

Vrolijk zingende merels

luiden de ceremonie in.

Zittend op groen bladerdek

verlicht mij de serene rust.

Adem stroomt in en uit

zijn zonder gedachten.

Fris gras kriebelt mijn voeten

houdt mij in dit Zen moment…

 

Gedicht van Wilma Willemsen juli 2016
Foto van Leo Mesman

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: