Moed en liefde

 Moed zakte in mijn schoenen en verkrampte hart en rug,

toen je zei “ik ga weg en kom voorlopig niet terug”.

Het voelde als ’n koude douche over onze prille relatie,

die zorgvuldigheid behoeft en de nodige ruimte met ’n spatie.

Je veegde mijn openhartigheid van tafel en zette me ijskoud op straat,

in de veronderstelling dat het over ’n tijdje wel beter met ons gaat.

Zo golfde het in mij de laatste dagen en ik beet venijnig van me af,

terwijl ik weet dat je gelijk had, voelde het toch als ’n harde straf.

Aangenomen dat ik mezelf wel weer op de rails zal krijgen,

zou de Liefde te vroeg bedreven  niet positief beklijven.

Na onrustige nachten vol gedachten en emotionele pijn,

kan ik het wel weer grotendeels met je eens zijn.

Je bent me dierbaar en wil je niet kwijt als warme wijze vriend,

ik ben jou dierbaar, dus afscheid nemen hebben we niet verdiend.

We zullen nog lang weg zijn in tijd en ruimte om onszelf te ontplooien,

en houden contact om te delen in ons groeiproces op weg naar voltooien.

in Liefde

 Gedicht en Foto van Wilma Willemsen 2015

 

 

Advertenties